سفارش تبلیغ
سرور اختصاصی
سرور اختصاصی
سیرت

امامزاده صالح: در محل ملامومن و پشت بقعه شیخ صفی الدین مسجد و مقبره امامزاده صالح یا اوغلان امامزاده سی قرار دارد. این بنا در زمان شاه عباس اول و در سال 1130 هجری قمری ساخته شده است. در جوار حرم اتاقی وجود دارد که مدفن دو مرجع دینی قدیمی است.

 

 

 

امامزاده سید ابراهیم(ع): مزار امامزاده سید ابراهیم(ع) در روستای چنارلق قرار دارد که جنوبی ترین روستای خلخال و تقریبا چسبیده به استان زنجان می باشد. این روستا در دل کوه های جنوبی استان اردبیل واقع شده است.

امامزاده سید محمد صالح(ع): بقعه مبارکه سید محمد صالح(ع) معروف به فاطمی در شهرستان خلخال در خیابان اصلی شهر واقع شده است. بنای امامزاده مستطیل شکل با دو منار و گنبد پیازی شکل می باشد.

امامزاده سید حسین(ع): زیارتگاه امامزاده سید حسین(ع) در مرکز شهر کلور در داخل پارک این شهر قرار گرفته است. یک بنای کوچک مربع شکل با نمای کاشی کاری و کتیبه های قرآنی که در قسمت ازاره این بنا سنگ نوشته های شهدا شهر کلور قرار دارد دفن شده اند.

امامزاده سید محمد(ع): مزار امامزاده سید محمد(ع) در مرکز روستای لرد یکی از روستاهای بخش امام رود واقع شده است.

امامزاده قاضیلر(ع): بقعه مبارکه قاضیلر در محله قاضیلر شهرستان خلخال واقع شده است. در این مکان مزار سه امامزاده دو برادر و یک خواهر به نام های سید احمد، سید صفی الدین و سیده ام کلثوم وجود دارد که از نوادگان امام جعفر صادق(ع) می باشد.

امامزاده کفش کوه(ع): امامزاده سید اسماعیل که بالای یکی از کوه های سمت ورودی دهستان کرین واقع شده است. بنای امامزاده در بالای کوه قرار دارد و دسترسی به آن بسیار مشکل می باشد.

امامزاده شیخ شرف الدین(ع): امامزاده شیخ شرف الدین در روستای کاوان از روستاهای بخش خورش رستم شمالی قرار دارد. بنای مزار شیخ شرف الدین مثل همه بناهای روستا گلی بوده که بعدها آن را با آجر و سنگ بازسازی نموده اند.

امامزاده سید محمد(ع): بنای امامزاده سید محمد(ع) در دهستان سر سبز لنبر از توابع بخش مرکزی خلخال واقع شده است.

امامزاده سید خلیل(ع): امامزاده سید خلیل(ع) در 5 کیلومتری روستای سفید آب، در روستای سجهرود از توابع بخش خورش رستم شهرستان خلخال واقع شده است. بنای امامزاده نیز خارج از روستا در پشت تپه ای در یک قبرستان قدیمی واقع شده است که برای رسیدن به بنای امامزاده باید از چند تپه گذشت.

امامزاده امیر نعمت الله(ع): این امامزاده در روستایی به نام آل هاشم و در قسمت جنوبی غربی شهرستان خلخال قرار دارد. بنای این امامزاده دارای یک گنبد گرد معمولی و دو مناره است.

امامزاده زاویه سادات(ع): امامزاده زاویه سادات در روستای زاویه سادات در قسمت جنوبی شهرستان خلخال قرار دارد. این امامزاده مربوط به سیدالیاس و سیدهاشم است که طبق روایت اهالی از فرزندان امام موسی بن جعفر(ع) می باشند. مقبره هر دو امامزاده در این بنا واقع شده است.

امامزاده سید محمد قریشی: بنای امامزاده سید محمد قریشی در مرکز شهر هشتجین جنب مسجد شهر واقع شده است. بنای قدیمی متعلق به دوران پهلوی و دارای یک گنبد و دو منار است. به گفته اهالی شهر این شیخ از قریش عربستان بوده و در اوایل ورود اسلام به سرزمین ایران از جانب اعراب برای تبلیغ اسلام به این شهر آمده است.

امامزاده سید ابراهیم(ع): بقعه امامزاده سید ابراهیم(ع) یکی دیگر از امامزاده های روستای کرین می باشد. خارج از روستا یعنی پایین جاده در بین دو کوه و داخل دره چهار دیوار خشتی با سقفی از تیرک چوبی و کاه گل در میان درختان و دره ای پوشیده از گل و سبزه قرار گرفته که مزار سید ابراهیم در این بنا واقع شده است.

 امامزاده سید نصرالدین(ع): امامزاده سید نصرالدین(ع) در روستای سوسهاب که شرقی ترین روستای بخش خوش رستم شمالی است واقع شده است. ساختمان این امامزاده سنگی و سقف آن از نوع شیروانی می باشد.

امامزاده سید اشرف(ع): امامزاده سید اشرف(ع) در روستای ارسون، بین راه هشتجین و خلخال قرار دارد. این امامزاده خارج از روستا و در کنار جاده قرار گرفته است. به گفته اهلی روستا این امامزاده از نوادگان امام موسی کاظم(ع) می باشد.

امامزاده پیر سلمان(ع): امامزاده پیر سلمان در مرکز شهرستان خلخال قرار دارد این امامزاده بین مردم شهر به نام "زنجیر لی امامزاده" معروف است. این بنا یکی از مهمترین امامزاده های شهرستان خلخال به شمار می رود.

امامزاده سید دانیال(ع): بقعه متبرکه امامزاده سید دانیال(ع) در روستای خانقاه سادات بالای تپه کم ارتفاعی واقع شده است. این روستا در 5 کیلومتری شمال شهرستان خلخال گرفته است. امامزاده سید دانیال از نوادگان امام موسی کاظم(ع) بوده است.

امامزاده سید ابوالقاسم(ع): امامزاده سید ابوالقاسم در روستای غفور آباد در قسمت شمال شرقی شهرستان خلخال قرار دارد. این امامزاده در خارج روستا و در قبرستان روستا واقع شده است که دور تا دور بنا را درختان بسیار زیبایی پوشانده اند. این امامزاده از نوادگاه امام موسی کاظم(ع) می باشد.

امامزاده سید اسماعیل(ع): بنای امامزاده سید اسماعیل(ع) در خارج از روستای زاویه کیوی در بالای یکی از کوه های غربی قرار گرفته و هیچ گونه راه مناسب دسترسی ندارد و رفت و آمد از این مسیر مقدور نمی باشد و به علت سختی راه مردم روستا قادر به رفت و آمد به امامزاده نمی باشند.

امامزاده قاسم(ع): زیارتگاه امامزاده قاسم بر سر جاده اصلی مسیر بین شهرستان خلخال و روستای خوجین در 2 کیلومتری خلخال قرار دارد. روستای خوجین در جنوب شرقی شهرستان خلخال قرار دارد که جاده اصلی خلخال امامرود از داخل این روستا می گذرد.

امامزاده ابراهیم(ع): امامزاده ابراهیم در مسیر جاده اصلی بین شهرستان خلخال و روستای خوجین قرار گرفته است. بنای اصلی امامزاده در دوران پهلوی تخریب شده و هم اکنون تنها یک پایه آجری ساده به ارتفاع یک متر در مسیر جاده اصلی قرار گرفته که زیارت نامه این امامزاده می باشد.

امامزاده سید محمد(ع): بقعه متبرکه امامزاده سید محمد(ع) که به روایت اهالی روستا از نوادگان امام موسی کاظم(ع) می باشد در روستای مجره بالا تپه داخل قبرستان روستا واقع شده است. این روستا در 10 کیلومتری شرقی شهرستان خلخال قرار گرفته است.

امامزاده آقا میر زمان(ع): روستای خمس در 12 کیلومتری شرق شهرستان خلخال قرار گرفته است. زیارتگاه امامزاده میر زمان در مرکز روستای خمس در بالای تپه و در داخل قبرستان این روستا واقع شده است.

امامزاده شاه عبدالعظیم(ع): زیارتگاه امامزاده شاه عبدالظیم(ع) در روستای اسکستان بخش لاهرود در شرق شهرستان خلخال قرار دارد.

امامزاده باقر(ع): زیارتگاه امامزاده باقر(ع) در محوطه قبرستان روستای اسکستان در قسمت ورودی روستا قرار گرفته که از شمال و شرق به بافت مسکونی و از جنوب به باغات روستا منتهی می شود. امامزاده باقر(ع) از نوادگان امام سجاد(ع) می باشد.

 امامزاده سید ابراهیم(ع) مشهور به خنده شاه: زیارتگاه امامزاده خنده شاه در روستای اسبو واقع در شرق شهرستان خلخال ما بین روستای درو و اسکستان قرار گرفته است. بنای این امامزاده بر سر جاده اصلی روی تپه واقع است و برای رسیدن به امامزاده باید از روی پل چوبی بر روی رودخانه امامرود گذشت.

امامزاده سید حمزه(ع): زیارتگاه امامزاده سید حمزه(ع) در روستای درو واقع شده است که در قسمت شرق شهرستان خلخال ما بین شهر کلور و روستای اسبو قرار گرفته است. زیارتگاه امامزاده سید حمزه در پایین تپه خارج از محدوده روستای درو در میان درختان بلند و سرسبز قرار گرفته که رودخانه کم آبی نیز از کنار این زیارتگاه می گذرد. این امامزاده از نوادگان امام موسی کاظم می باشد.

 امامزاده سید سلیمان: این آرامگاه در روستای فخرآباد مشگین شهر واقع شده است. نمای بیرونی بنا با سنگ های سیاه رنگ و آجرهای رگ چین تزیین شده است.

امامزاده سید ابراهیم خراسانی: مقبره امامزاده سید ابراهیم خراسانی از نوادگان امام رضا در شهر لاهرود واقع شده است. مردم بومی به وقوع معجزاتی در این امامزاده معتقدند.

امامزاده بابیان(ع): امامزاده بابیان در روستای بابیان در حدود 50 کیلومتری جنوب شرقی لاهرود قرار دارد. این روستا در دل کوه و با مسیر خاکی با فاصله زیادی از روستاهای اطراف یکی از روستاهایی است که هنوز بافت روستایی خود را حفظ کرده و دارای خانه های کاه گلی زیبایی می باشد.

امامزاده محسن(ع): امامزاده سید محسن در روستای نقدی اولیا در شرق شهر لاهرود و بعد از روستای فخر آباد واقع شده است. امامزاده سید محسن از نوادگان سید سلیمان است که نسب آن به امام جعفر صادق(ع) می رسد. ساختمان بقعه در کنار جاده اصلی ورودی روستا و در میان قبرستان روستا واقع شده است.

امام زادگان احمد و محبت(ع): بنای امامزاده احمد و امامزاده محبت(ع) روستای النی در 5 کیلومتری شمال شرقی مشگین شهر واقع شده است. این بنا یک بنای کاملا مخروبه در قبرستان قدیمی روستاست. قدمت بنا به حدود 300 سال پیش می رسد.

امامزاده سید جعفر: امامزاده سید جعفر در انتهای یکی از کوچه های بن بست روستای انار در دل باغ سرسبزی جای دارد. همچنین قبرستان روستا و مزار شهدا نیز در داخل باغ قرار گرفته است. از این امامزاده به عنوان مسجد روستا نیز استفاده می شود.

امامزاده سید عمادالدین(ع): امامزاده سید عمادالدین در محدوده قبرستان مرکزی روستای رحیم بیگ لو در 2 کیلومتری شهر رضی، در پای تپه ای واقع شده است.

امامزاده سید سلیمان(ع): این امامزاده در دهستان قره سو، در بخش مشگین شرقی و در 22 کیلومتری شرق شهرستان مشگین شهر واقع گشته است. مقبره سید سلیمان دارای گنبد و مسجد است. سید سلیمان فرزند بلافصل امام موسی کاظم می باشد. در این مقبره تعدادی ظروف بسیار قدیمی منحصر به فرد و چندین کتاب خطی نفیس نگهداری می شود که می توان به نسخه های دست نویس شاهنامه فردوسی اشاره نمود.

امامزاده عبدالله(ع): زیارتگاه جدیدالاحداث امامزاده عبدالله(ع) شهر کلور در خارج از محدوده شهر در داخل پارک تفریحی قرار گرفته است. این زیارتگاه مابین دو کوه بلند و باغات میوه و در کنار رودخانه شاهرود و چندین چشمه زار طبیعی واقع شده است.

امامزاده سید محمد(ع): زیارتگاه امامزاده سید محمد(ع) در شهر کلور شهرستان خلخال قرار دارد. این زیارتگاه در بالای تپه ای مشرف به شهر واقع شده است و بنای این امامزاده کاملا ساده و آجری است.

امامزاده ابوالقاسم(ع): دهستان شال در 35 کیلومتری جنوب شرقی شهرستان خلخال واقع است. فضای اطراف این دهستان پر از باغ های میوه و گل می باشد. این امامزاده در محله ای به نام کیسان در بلندی تپه ای، داخل باغ سرسبز و پوشیده از گل و گیاه جای دارد.

امامزاده شاه محمود(ع): امامزاده شاه محمود(ع) در قسمت مرکزی دهستان شال از توابع بخش کلور شهرستان خلخال در بلندی واقع شده است. سقف این بنا از نوع شیروانی و نمای اصلی بنا رو به دهستان است.

امامزاده خضر(ع): امامزاده خضر در محله سنگ بر دهستان شال قرار دارد. این امامزاده در جنوبی ترین قسمت دهستان شال واقع شده است که قسمت جنوبی آن مشرف به یک دره می باشد. بنا به گفته اهالی روستا امامزاده خضر از نوادگان امام موسی کاظم(ع) می باشد.

امامزاده عین علی(ع): روستای گیلوان که در بخش لاهرود شهرستان خلخال واقع شده است از زیباترین و سرسبزترین روستاهای این منطقه به شمار می رود. مزار مقدس امامزاده عین علی(ع) در دل باغات سیب و گردو و گیلاس و در بالای تپه ای در خانقاه گیلوان قرار گرفته است. بنای امامزاده در محوطه قبرستان روستا قرار گرفته و مسجد نیز در کنار امامزاده است.

امامزاده سید صفی الدین(ع) و سید شهاب الدین(ع): امامزاده سید صفی الدین(ع) و سید شهاب الدین(ع) در روستای طهارم دشت واقع در جنوب غربی دهستان شال در جنوب شرقی شهرستان خلخال و بخش لاهرود واقع شده است. این امامزادگان به روایت اهالی محل از نوادگان امام موسی کاظم(ع) می باشند.

امامزاده عقیل بن محمد: بنای امامزاده عقیل بن محمد(ع) در روستای کهل از روستاهای بخش شاهرود شهرستان خلخال می باشد. این امامزاده در تپه های مشرف به روستا واقع شده است.

امامزاده سید: امامزاده سید در روستای احمد آباد واقع در جنوب شرقی بخش شاهرود در جنوب شرقی شهرستان خلخال قرار دارد. روستای احمد آباد در دل یک دره سرسبز قرار گرفته و رفت و آمد به این روستا بسیار دشوار می باشد. به همین دلیل اهالی این روستا ارتباط زیادی با روستاها و شهرهای اطراف ندارند.

امامزاده سید شمس الدین(ع): امامزاده سید شمس الدین در روستای چمولوگبین در جنوب روستای احمدآباد از روستاهای بخش شاهرود واقع شده است. این روستا با یک راه خاکی صعب العبور از نزدیک ترین آبادی اطراف حدود 50 کیلومتر فاصله دارد که در این جاده رفت آمد با ماشین به سختی ممکن است.

 


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:24 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

دخمه سنگی ویند: در دو کیلومتری شمال غرب روستای ویندکلخوران، یک تپه بلند رسوبی وجود دارد که ضلع جنوبی آن از فرسایش بستر رودخانه بالیخلو، به صورت دیوار مرتفعی در آمده است. در ارتفاع تقریبی 50 متر از بستر رودخانه و بر سینه آن، دخمه سنگی با در ورودی و اتاقک جالب توجهی کنده شده است.

 

 

 

گورستان اصلاندوز: در اطراف اصلاندوز مغان، گورستان های قلی بیگلو، اخجی، گدانلو و کرار واقع شده اند که پیشینه تاریخی آن ها به هزاره اول پیش از اسلام مربوط می شود.

گورستان کرجان: این گورستان در قسمت غربی دهکده کرجان کلخوران از توابع اردبیل قرار دارد. در این گورستان چندین سنگ گور اسلامی به شکل صندوقی از سنگ خارا دیده می شود که جدول بندی و خط کشی و نقوش ساده اسلیمی توریقی دارند. این گورستان به سده ششم تا هشتم هجری قمری مربوط است.

گورستان اُنار: این گورستان در روستای انار و در 24 کیلومتری مشگین شهر واقع شده و سنگ قبرهای متنوعی دارد. روی سنگ گورهای موجود این گورستان نشانه هایی هم چون ستاره شش پر، تصویر چکش ساده و غیره دیده می شود.

گورستان شام اسبی: این گورستان در شهر اردبیل واقع شده و یکی از قدیمی گورستان های استان اردبیل است.

 


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:23 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

غار یخگان: این غار در منتهی الیه جنوب شرقی شهرستان خلخال در ضلع غربی رشته فاسوله داغ(تالش) و در ارتفاع حدود 2400 متری از سطح دریای آزاد واقع شده است. فاصله غار یخگان از مرکز شهرستان خلخال حدود 77 کیلومتر است.

 

 

 

غار هفت خانه: غار هفت خانه یا یدی اولر در جنوب غربی شهر خلخال و شمال روستای گرمخانه و در ارتفاع حدود 1600 متر از سطح دریا واقع است. این غار در فاصله 20 کیلومتری شهر خلخال قرار دارد و به وسیله جاده آسفالته که از کیلومتر 16 جاده خلخال - هشتجین به طرف غرب(روستای گرمخانه) منشعب می شود به شهر خلخال مربوط می شود.

غار درو در شاهرودخلخال.

 

 

 


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:22 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

آرامگاه شیخ صفی الدین اردبیلی در استان اردبیل

شیخ صفی الدین اردبیلی از اجداد خاندان سلسله ایرانی و شیعه مذهب صفوی بود که در سال 650 هجری قمری متولد شده است. شیخ صفی به دین داری و پاک دامنی معروف بوده به طوری که مخالفان خاندان صفی هم وی را با این ویژگی می شناختند. شیخ صفی الدین اردبیلی، نیای بزرگ صفویان؛ هشتمین نسل از تبار فیروز شاه زرین کلاه بود. فیروز شاه از بومیان ایرانی و کرد تبار بود که در منطقه مغان نشیمن گرفته بود. زبان مادری شیخ صفی الدین، تاتی بود و اشعار تاتی او امروزه در دست است. تاتی یکی از زبان های ایرانی و زبان بومی آذربایجان بوده است. شیخ صفی در سال 735 هجری قمری، فوت شده و آرامگاهش در نزدیکی خانقاه و محل سکونت وی است. بناهای این مجموعه، از زیبا ترین آثار تاریخی اسلامی ایران در عصر صفوی بوده و یکی از آثار باستانی مهم کشور به شمار می رود. این بنا در سال 735 هجری قمری توسط شیخ صدر الدین موسی فرزند شیخ صفی بنا شده و در طول زمان و به ویژه در دوران حکومت صفوی مورد احترام شاهان صفوی بوده است. این مجموعه شامل بخش های اصلی زیر است؛ مقبره شیخ صفی(گنبد الله الله)، آرامگاه شاه اسماعیل اول، عمارت چینی خانه، مسجد جنت سرا، تالار دارالحفاظ، دارالحدیث، صحن اصلی، محوطه شهیدگاه، خانقاه یا چله خانه و حیاط باغ. گنبد الله الله بنای استوانه ای شکل است که پس از مرگ شیخ صفی بنا شد. این مقبره از داخل به شکل هشت گوش منظم است که داخل آن با نقاشی هایی از گیاهان مزین شده است. در این قسمت صندوق قبر نفیس چوبی قرار دارد که با منبت کاری، خاتم کاری و کتیبه هایی از ثلث و رقاع آراسته گردیده است. آرامگاه شاه اسماعیل اول از بناهای بقعه کوچک تر و بسیار زیباست. وجود گنبدهای تذهیب و کتیبه های گچ بری و صندوق قبر خاتم کاری و منبت کاری، آن را به یکی از برجسته ترین دیدنی های این مکان تبدیل کرده است. از دید آنوبانینی چینی خانه از بر جسته ترین شاهکارهای معماری در قرن 11 هجری در شهر اردبیل محسوب می شود. این بنا به شکل اتاق چهار گوش و به قطر 18 متر است که گوشه های آن خوابیده و دارای چند طاق نما است. در مقرنس های توخالی گچی ایوان ها، طاق نماها و شاه نشین ها تعداد زیادی محوطه و طاق های تزئینی به شکل انواع گلدان ها، ابریق ها و ظروف رایج قرن 11 هجری تعبیه شده است. این محوطه جهت قرار دادن چینی های اهدایی به شاه عباس طراحی شده است.
 
زندگی

او که پیرو مذهب سنی بود در اردبیل زاده شد و در زمان خویش مورد احترام مردم بود و مردم آن سامان او را به عنوان پیر و مرشد پذیرا بودند. از او دیوانی به زبان آذری در دست است. آذری یکی از زبان ‌های ایرانی و زبان بومی آذربایجان بوده ‌است. شیخ صفی هم زمان با الجایتو ایلخان مغول می ‌زیست. شیخ صفی خود پیشتر پیرو شیخ زاهد گیلانی بود و دختر او فاطمه خاتون را نیز به زنی گرفته بود. زهد و ساده ‌زیستی او با وجود داراییش در آن زمان نامور بود. شیوه زندگی و کاریز مای او و ناماوری خانقاهش به زودی برای او و فرزندانش پیروانی را از شام و ترکیه و بخش ‌های دیگر ایران فراهم ساخت. پس از او پسرش شیخ صدر الدین موسی جای پدر را گرفت.
 
دارایی

بر پایه گزارش ‌های تاریخی وی در آغاز تنها 7 هکتار زمین داشت، ولی هنگام مرگ مالک بزرگی بود که بیست دهکده داشت.
 
قالی اردبیل

فرش بسیار معروفی به نام قالی اردبیل که در محل مقبره وی موجود بوده هم اکنون جزو مشهور ترین قالی های موجود در جهان است که در موزه ویکتوریا و آلبرت نگهداری می‌ شود. فرش بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی در فهرست 50 شاهکار هنری برگزیده‌ ی جهان قرار گرفت. این اثر نفیس هنری که هم اکنون در گنجینه" ویکتوریا آلبرت هال" شهر لندن در معرض بازدید علاقمندان به هنر ایران اسلامی قرار دارد مظهری از هنر و تفکر عارفان دوره صفویه محسوب می شود و تا سال 1893 میلادی در بقعه شیخ صفی قرار داشت. روزنامه ‌ی ساندی‌ تایمز چاپ انگلیس اخیرا از بین هزاران شاهکار هنری و تاریخی ارزشمند دنیا،50 شاهکار هنری را بعنوان برترین شاهکارهای هنری انتخاب کرد که نام این فرش تاریخی بافته‌ شده توسط هنرمندان ایرانی که به فرش اردبیل شهرت دارد نیز در بین این 50 شاهکار جهانی قرار دارد. این شاهکار هنری که بین سال‌ های 1539 تا 1540 میلادی بافته شده، بزرگ ‌ترین فرش معروف مشرق زمین است که تا به‌ حال در بهترین شرایط نگهداری شده و هیچ صدمه ‌ای به آن وارد نشده است. کارشناسان آثار هنری، این فرش را با نقش و نگاره ‌های زیبای آن، یک اثر هنری انتزاعی منحصر به ‌فرد می ‌دانند که از نظر سطح هنری با نقاشی‌ های انتزاعی قرن حاضر برابری می ‌کند. بگفته این کارشناسان سند مشخصی دردست نیست که اصل این فرش به دستور چه شخصی بافته شده است اما گفته ها از آن حکایت دارد که شاه طهماسب اول فرش بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی را برای تالار قندیل خانه سفارش داده است. نوشته های برخی منابع این احتمال را تقویت می کند که شاه طهماسب اول به محض به دست گرفتن سلطنت درسال 930 ه. ق دستور بافت فرش را صادر کرده و این فرش به تنهایی توسط استاد مقصود کاشانی درمدت 16 سال بافته شده است. نقشه این فرش براساس تصویر سقف قندیل خانه طراحی شده است و افرادی که وارد این مکان می شده اند کف و سقف تالار را به یک نقش می دیده اند که تداعی کننده ذهنیت عارفان دوران صفویه مبنی بر وحدت وجود یعنی از فرش تا عرش به یک نقش می باشد. در طراحی نقشه فرش اصلی، دریایی از حرکت های لطیف ساق و برک گیاهی که در آن از رنگ های شاه عباسی استفاده شده است نگاه ها را خیره می کند. در نقشه فرش از جمله رنک سرمه ای متن آن یک سری حالات روحی و روانی احساس می شود که حالت تقدس به مجموعه بقعه می داده است. وجود دو گلبرک در فرش تقدس و اعتبار آن را نشان می دهد و ترنج فرش شامل 16 کلاله بیضی شکل نشانه ای از آفتاب محسوب می شود. در حاشیه فرش یک سری قاب هایی که در کاشی کاری سقف بقعه شیخ صفی نیز اکنون وجوددارد نقش بسته است. معاون صنایع دستی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان اردبیل در خصوص چگونگی خروج و انتقال این فرش به خارج از کشور گفت: گفته می شود در سال 1893 میلادی بقعه شیخ صفی به تعمیراتی نیاز پیدا می کند که به همین بهانه فرش مذکور به مبلغ 80 تومان توسط افرادی فروخته شده و از طریق شهر تبریز به لندن انتقال می یابد. در لندن برادران رابینسن فرش بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی را خریداری و بعد به گنجینه ویکتوریا آلبرت هال این شهر می فروشند که تا زمان حاضر در آن مکان نگهداری می شود. به گفته او مبلغ 80 تومان حاصل از فروش قالی صرف تعمیر بقعه و سقف قندیل خانه شده و بر اثر آن نقش سقف این تالار نیز از بین می رود. استفاده از گره های ترکی و پشم آذربایجان در بافت فرش و نیز لزوم نظارت بر آن توسط پادشاه وقت که در تبریز حکومت می کرد امکان بافت فرش در این شهر را به یقین نزدیک می کند. بیت:

جز آستان توام در جهان پناهی نیست
سر مرا جز این حواله گاهی نیست

و عبارت"عمل بنده درگاه مقصود کاشانی 946 ه ق" که بر روی فرش نقش بسته است مشخص می کند که بافنده آن استاد مقصود کاشانی بوده است. بدلیل این که این فرش مخصوص مجموعه بافته شده و نیز در طراحی آن نوعی نو آوری به کار رفته است نقطه عطفی در تاریخ صنعت قالیبافی ایران محسوب می شود. وی معتقد است نقشه فرش به دلیل استفاده نکردن از شکل های هندسی که در آن زمان در اکثر قالی ها و زیراندازهای ایران مرسوم بود بطور کامل ابتکاری است بطوری که پس از گذشت سال ها اکنون نیز هر فرش که به این نقش بافته شود به نام نقشه شیخ صفی خوانده می شود. معاون صنایع دستی سازمان میرات فرهنگی و گردشگری استان افزود: در سال 1375 کارشناسان این سازمان تصمیم به بازبافت قالی بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی گرفتند که کار مطالعه فرش اصلی بقعه در لندن توسط متخصصان ایرانی و خارجی شروع و شناسنامه علمی آن شامل مشخصات فنی - تعداد و نوع گره ها - نوع چله - ابعاد و رنگ ها به دقت بررسی و تهیه شد. طراحی این فرش توسط استاد قره باغی انجام گرفت و بازبافت آن توسط بافنده های معتبر ایران و تحت نظارت شورای عالی نظارت شروع و در سال 82 به اتمام رسید. بافت این قالی همراه با بهسازی و بهبافی انجام و ایرادات و نقص های احتمالی که در آن زمان در بافت فرش اصلی وجود داشته است اصلاح و این فرش در52 رج و به ابعاد 52/11 در 34/5 متر با استفاده از 18 رنک که اغلب گیاهی هستند بازبافت شد. فرش بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی که در بعضی از کتاب های معتبر ایرانی و خارجی به نام قالی مسجد اردبیل از آن یاد شده است همان اثر روحانی فرش اصلی را به دیدار کنندگان و گردشگران می بخشد. هم اکنون مقدمات ثبت این مجموعه ارزشمند تاریخی در فهرست آثار جهانی در یونسکو درحال انجام است.
 
وضعیت کنونی بقعه

سردر اصلی و کاشی کاری بقعه شیخ صفی الدین تا سال 1321 خورشیدی در ضلع شمالی میدان فعلی عالی قاپو قرار داشته که در آن سال بقایای سردر به دستور اداره کل باستان شناسی برداشته شد و کاشی های معرق آن فعلا در انبار بقعه نگهداری می‌ شوند. سردر مذکور در زمان شاه عباس دوم برای بقعه ساخته شد و زیر نظر اسماعیل نقاش اردبیلی در سال 1057 به اتمام رسید. در حال حاضر هیچ گونه آثاری از این سردر مشهود نیست. امروزه از ضلع شرقی میدان عالی قاپو با گذشتن از در چوبی بزرگ وارد حیاط مشجر مستطیل شکل بقعه به ابعاد 92*5/26 متر می ‌شویم. دور تا دور این حیاط با دیوارهای آجری که از روی ازاره سنگی و به صورت تاق نما ساخته شده محصور گشته است. ضلع شرقی حیاط مذکور با دری به ابعاد 1450*570 سانتی متر غیر مسقف باز می ‌شود. این راهرو بینابین حیاط بزرگ مشجر و صحن اصلی قرار دارد. راهروی مذکور با دری در ضلع شمالی به محوطه شهید گاه و در ضلع جنوبی به محوطه ‌ای معروف به«چله خانه» یا قربانگاه مرتبط می ‌شود که در سال های اخیر در مشرف به شهید گاه مسدود شده است. دیوارهای جانبی این راهرو دارای تاق نمای کاشی کاری بوده که به مرور ریخته و اکنون قسمتی از آن بازسازی شده است. راهرو مذکور با گذشتن از محوطه کوچک درگاه سنگی به صحن اصلی متصل می ‌شود. صحن اصلی حیاطی است مستطیل شکل به ابعاد 40/30*10/16 متر مفروش با تخته سنگ های صاف که حوضی در وسط آن قرار دارد. درگذشته در وسط این حوض چاه آبی بوده است که با استفاده از سطل و طناب برای وضو گرفتن از آن استفاده می ‌شده است. این چاه در حال حاضر مسدود شده است.
 
مسجد جنت سر

در سمت چپ سرسرای ورودی، مسجد جنت سرا قرار گرفته. جنت سرا به صورت فضای هشت ضلعی طراحی شده و فاقد محراب است. چنین به نظر می‌ رسد که فضای جنت سرا بیشتر برای انجام مراسم صوفیانه و گرفتن مجالس سماع عارفانه بوده و سنگ میدان یا«میدان داشی» آن هنوز در مجموعه بقعه شیخ صفی الدین موجود است. مسجد جنت سرا در گذشته دور دارای سقف گنبدی بوده که پس از فرو ریختن در دوره قاجاریه، سقفی چوبی و مسطح روی آن ایجاد شد که بر 16 ستون چوبی استوار شده است. مسجد جنت سرا از نمای بیرونی مشرف به صحن داخلی سرسرای عظیمی است که در مقابل آن پنجره مشبک گره چینی نصب شده و در جناحین آن دو نیم قوس در ورودی اتاق متولی قرار گرفته است.
 
قندیل خانه

این بخش در حقیقت قسمت اصلی بناست و دقیقا رو به روی سرسرای ورودی در دو طبقه قرار گرفته است. پنج پنجره چوبی در طبقه فوقانی و پنج پنجره در زیر آن نمای بسیار زیبایی را قندیل خانه بخشیده است.
 
چینی خانه

چینی خانه در قسمت شرقی قندیل خانه یا رواق اصلی قرار گرفته که با دو ورودی باریک با دارالحفاظ ارتباط می‌ یابد. ساختمان چینی خانه دارای جهار شاه نشین و دارای تاق نماهای فوق العاده زیبا و نفیس از نوع مقرنس گچی است که روی آن نقاشی و طلاکاری شده است. هماهنگی و توازن رنگ ها با سطوح مقرنس از اسلیم ها و گل های مختلف منظره ‌ای شگفت انگیز را ایجاد کرده است. این مکان در دوره صفویه محل نگهداری نگهداری ظروف زرینه، سیمینه و ظروف سفارشی شاه عباس اول از کشور چین بوده است.
 
بخش های مختلف مجموعه بقعه شیخ صفی الدین

آن گونه که بیوک جامعی(1379) به نقل از کتاب«صریح الملک» عنوان کرده است، بخش های مختف بقعه شیخ صفی الدین عبارتند از:
1. حرم و دارالحفاظ.
2. مقبره شاهزادگان در جانب شرقی دارالحفاظ.
3. ایوان بزرگ رو به قبله دارالحدیث که از آثار دوران شاه اسماعیل اول بوده و در دو جانب غربی و شرقی مقبره‌ های مسقفی از اولاد و مشایخ صوفیه قرار داشته است.
4. چله خانه‌ های قدیم و جدید و محل جلوس شیخ صفی الدین بوده است.
5. مقبره مادر شاه طهماسب.
6. مقصوره ‌ای در برابر ایوان دار الحدیث.
7. محوطه شهیدگاه در شمال گنبد دارالحدیث.
8. محل جلوس شیخ صدر الدین موسی.
9. حجره ها که از چهل عدد بیشتر بوده.
10. صفه مزارهای برخی از امیران و سران خاندان صفوی.
11. نانوا خانه یا آشپزخانه.
12. آشپزخانه و دیگ خانه و حجره‌ های متعلق به آن و ایاغ خانه.
13. حجره رو به مزار شیخ صفی الدین که آرامگاه مشایخ صوفیه بوده است.
14. شربت خانه در کنار چشمه آبی مشتمل بر حوض و محل پختن حلواها و شیرنی ها.
15. خونچه خانه و انبار با حجره ‌های فوقانی و تحتانی.
16. دفترخانه شامل دهلیز و خانه و محوطه‌ای میان شربت خانه و خونچه خانه.
17. نقاره خانه که زیر سقف آن سقاخانه بوده و در پشت آن حمام و برخی خانه ‌های متعلقه قرار دارد.
18. هیمه خانه و زمینی در اطراف آن.
19. فضای بیرون در آستانه که در مقابل آن کوچه و دکان ها قرار داشت.
کوشش شیخ زاهد گیلانی و قدرت یافتن خانقاه شیخ صفی الدین

شیخ صفى الدین که داماد و تربیت یافته شیخ زاهد گیلانى«وفات 700 ق/ 1300 - 1 م» از مشایخ زهاد و صوفیه بزرگ عصر ایلخانان بود، در نواحى آذربایجان و گیلان و دیلمان و سرزمین هاى کرد نشین و در بین طوایف ترکمان نواحى اطراف، مریدان و تابعان بسیار داشت که غالبا تربیت یافتگان شیخ زاهد گیلانى بودند و بعد از او به ارشاد یا وصیت خود او به حلقه یاران شیخ صفى پیوستند. بدین گونه درگاه شیخ در اردبیل در نزد مردم گیلان و دیلمان و آستارا هم مورد توجه و علاقه فوق العاده قرار گرفت؛ چنان که در بین طوایف مرزى آسیاى صغیر نیز که آیین شیعه، اما غالبا آمیخته با عقاید غلات در نزد آن ها رواج داشت، به تدریج با پراکنده شدن آوازه شیخ، گرد او فراز آمدند. افسانه این گونه کرامات نزد اکراد و ترکمانان اطراف، از چادر به چادر و از او به او نقل ‏مى ‏شد و پیروان و دوستداران و معتقدان قابل ملاحظه‏اى بر گرد خانقاه شیخ جمع‏ مى ‏آورد؛ این جمله، احترام ایلخانان و وزیران و رجال عهد آن ها را در حق شیخ و فرزندانش تا حدى با ترس و توهم و الزام احترام توأم ‏مى ‏ساخت.
 
شیخ صفی الدین و تشیع

این که خود شیخ به مذهب تشیع گرایى نشان ‏مى ‏داد یا در اظهار آن به اقتضاى احوال و رعایت مصلحت وقت«تقیه» مى‏ کرد، معلوم نیست؛ چنان‏ مى ‏نماید که نخستین پیروانش بیشتر به آوازه زهد و کرامات منسوب به شخص او مجذوبش شده باشند تا به خاطر مذهب یا مجالس وعظ او که در آن ها ذکر نام ائمه شیعه هم هنوز باید با نام صحابه و صالحان و زهاد غیر شیعى همراه بوده باشد. اما کثرت نسبى و افزایش تدریجى گرایش هاى شیعى در آذربایجان عهد ایلخانان که اظهار تشیع سلطان محمد یک نشان بارز آن به شمار مى ‏رود، ظاهرا باید از همان ایام حیات شیخ، اندک اندک، تعداد قابل ملاحظه ‏اى از عناصر شیعى یا خرقه اى متمایل به آن رادر بین سایر مریدان وى وارد کرده و در این آیین حتى آن ها را به تعصب فوق العاده رهنمون شده باشد. البته این موضوع خالى از غرابت نیست و بیشتر به نظر مى ‏آید که عناصر شیعه از زمان خود شیخ گرد وى جمع بوده اند و لا جرم در بین آن ها که محارم شیخ بودند، شیخ خود را به تبلیغ مجدانه این آیین یا به اظهار تقیه در آن باب محتاج نمى دیده است. هر چند به رعایت مصلحت وقت، هنوز رخصت اظهار آن یا دست کم اظهار شور و تعصب در آن را به یاران و فرزندان خویش نمى ‏داده است.

 


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:20 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

در 30 کیلو متری جنوب شرقی مشکین شهر و در ارتفاع 2200 متری واقع شده است مساحتش بالغ بر 75 کیلو مترمربع است و محل زندگی حیوانات وحشی و پرندگان می باشد هم چنین دارای صخره ها و غارهای دیدنی است محل اصلی ورود به دره در 5 کیلو متری پائین آبگرم معدنی شابیل قرار دارد و برای ورود به آن باید از کنار آبشاری با ارتفاع 40 متر به سمت پائین صخره نوردی کرد آبشارهای دوقلوی شیروان دره در نوع خود بی نظیر است. شکارگاه ها و حیات وحش زیستگاه ها شیروان دره سی«شیروان دره سی» زیست گاهی است که در 20 کیلومتری جنوب شرق مشگین شهر قرار دارد. ارتفاع سطح آن 2200  متر و مساحت آن را 75 کیلومتر مربع برآورد کرده اند.

این زیستگاه، با ویژگی های خود هر بیننده را به حیرت وا می دارد. زیستگاه«شیروان دره سی»، محل زندگی دائمی وحوش  مانند کل و بز، خوک، روباه، گرگ، قوچ و میش ارمنی، خرگوش، کبک، کبک دری، قمری، فاخته و شماری از پرندگان مهاجر است. زیستگاه موویل این زیستگاه دربند موویل در جنوب مشگین شهر و در غرب کوه های هرم سبلان واقع است. ارتفاع این منطقه از سطح دریا 3200 متر است و استراحتگاه قوچ و میش های منطقه است. در این زیستگاه، قوچ و میش ارمنی، کل و بز از نوع سفید طوق دار، کبک دری، خرس قهوه ای و خاکستری، گرگ، خوک، خرگوش، انواع پرندگان شکاری و لاشخور زندگی می کنند. زیستگاه هوشنگ میدانی و قره گؤل این میدان، منطقه ای مسطح است که در دامنه شمال غربی سبلان به ارتفاع 2725 متر واقع شده است. تالاب قره گؤل نیز به قطر تخمینی 300 متر در قسمت شمال غربی دامنه های هرم و جنوب شرقی زیستگاه هوشنگ میدانی، در ارتفاع 2820 متری از سطح دریا واقع شده است. حیوانات و پرندگان وحشی در هوشنگ میدانی و تالاب قره گؤل متنوع اند علاوه بر کبک معمولی و کبک دری که شمارش آن ها ناممکن است.

این منطقه زیستگاه قوچ و میش ارمنی است. زیستگاه خروسلو در 95 کیلومتری شمال شرق مشگین شهر کوه های خروسلو واقع شده است که محل زیست انواع وحوش مانند آهو، کل و بز، گرگ، روباه، خرگوش، باقرقره و هوبره است. این منطقه از سمت شمال به دشت مغان، از جنوب به قریه تکه کندی و قشلاق های بهمن، از غرب به جاده پارس آباد و از شرق به رودخانه قوری چای محدود است و 120 کیلومتر مربع وسعت و 1200 متر از سطح دریا ارتفاع دارد. زیستگاه آقابابا در 83 کیلومتری شمال شرق مشگین شهر، در کوه های آقابابا واقع شده است و 70 کیلومتر مربع وسعت و 1200 متر از سطح دریا ارتفاع دارد. این منطقه محل زیست وحوشی مانند: کل و بز، گرگ، خرگوش، خوک و کبک است. زیستگاه حاجیلو این زیستگاه در 22 کیلومتری شمال مشگین شهر در کوه های حاجیلو واقع شده است. دارای70 کیلومتر مربع وسعت و ارتفاعی حدود 1900 متر از سطح دریا است و حیواناتی مانند: کل و بز، خوک، گرگ، خرگوش، روباه و کبک این منطقه را به عنوان محل زیست خود برگزیده اند. زیستگاه تبنق این زیستگاه در شمال غرب مشگین شهر واقع شده است و 18 کیلومتر با آن فاصله دارد. در حدود 70 کیلومتر مربع مساحت دارد و محل زیست کل و بز، خوک، خرگوش، گرگ و کبک است. این منطقه در ارتفاع 1800 متری از سطح دریا قرار گرفته است. زیستگاه حسن دره سی این زیستگاه در حدود 60 کیلومتر مربع وسعت دارد و در کوه های زیوه در ارتفاع 1700 متری از سطح دریا واقع شده است.

موقعیت مکانی این زیستگاه، 80 کیلومتری شمال شرق مشگین شهر است و حیواناتی مانند: کل و بز، خوک، خرگوش ، گرگ، روباه و کبک در آن زندگی می کنند. زیستگاه سروان دره سی زیستگاه سروان دره سی به فاصله 25 کیلومتری جنوب شرقی مشگین شهر قرار گرفته است و در حدود 105 کیلومتر مربع است. در این زیستگاه که 200 متر از سطح دریا ارتفاع دارد، کل و بز، خرس قهوه ای، قوچ و میش(در زمستان)، گرگ، خرگوش، روباه، کبک و کبک دری زندگی می کنند. زیستگاه ارباب کندی این زیستگاه در 42 کیلومتری شمال شرق مشگین شهر و 55 کیلومتری شمال غرب اردبیل واقع شده است، 70 کیلومتر مربع وسعت دارد و در ارتفاع 1500 متری از سطح دریا قرار گرفته است. کل و بز، خوک، گرگ، روباه، خرگوش، کبک و مرغابی از جمله وحوشی هستند که این منطقه را مامن زیست خود ساخته اند. این دره از قسمت جنوب به دامنه شمالی سبلان (هرم) از شرق به جاده خاکی لاهرود - شابیل، از غرب به هوشنگ میدانی و از شمال به زمین های روستای قلچقلو منتهی می شود. امکانات و تسهیلات تفریحی، گردشگری، حمل و نقل، اسکان و ...: در نزدیکی این دره آبگرم معدنی شابیل قرار دارد که مجهز ترین استخر خاورمیانه می باشد. در درون دره شیروان نیز دارای آبشارها و شرایط طبیعی است که خود، تسهیلات طبیعت بشمار می آید.
آب و هوا: تابستان معتدل و زمستان سرد و کوهستانی دارد.
آدرس: اردبیل – نرسیده به مشکین شهر – دامنه های سبلان – دره شیروان.
راه ارتباطی: جاده اصلی اردبیل بطرف آب های معدنی شابیل و قوتور سویی.

 


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:20 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

این حمام در مرکز خیاو و در خیابان جنت ‌سرا در زمینی به مساحت 600 متر مربع واقع شده است. این حمام در اواخر دوره قاجاریه ساخته شده و از سبک معماری بسیار جالبی برخوردار می ‌باشد. بنای ساختمان از کف خیابان چند متر پائین تر می باشد و به همین علت ورودی حمام از طریق چند پله به رختکن منتهی می ‌شود. رختکن فضایی است مربعی شکل که بر روی چهار پایه استوار بوده و چهار طاق گنبدی شکل آن را پوشش داده است. از ویژگی ‌های جالب توجه این محوطه وجود چهار گنبد کوچک تر در چهار گوشه رختکن است که بدین ترتیب گنبد اصلی و پایه‌ های آن در داخل محوطه رختکن واقع شده و طرفین آن ها باز می‌ باشد. حوض زیبائی نیز وسط رختکن را مزین کرده است. این رختکن از طریق فضای دیگری به داخل گرم ‌خانه راه پیدا می‌ کند و پلان گرم خانه نیز شباهت کامل به پلان رختکن دارد.

در قسمت جنوب شرقی گرمخانه، خزینه حمام قرار گرفته که متاسفانه قسمتی از آن بدلیل احداث دوش ار بین رفته است. در طرف راست درب ورودی حمام، فضای باریک و بلندی واقع شده که در امتداد طول حمام به قسمت جنوب شرقی منتهی راه دارد و در طرف چپ درب ورودی نیز فضای دیگری وجود دارد که از طریق راهرو کوچکی به رختکن منتهی می‌ شود. حمام تاریخی عدل مشکین شهر، استان اردبیل در فهرست آثار ملی کشور به ثبت رسید. به عقیده کارشناسان میراث فرهنگی این حمام از معماری قابل توجه و منحصر بفردی برخوردار بوده و دارای دو سالن مجزاست که هر سالن روی چهار طاق گنبدی شکل استوار شده است. سالن رختکن و وجود چهار گنبد کوچک تر درچهار گوشه رختکن را از ویژگی های این حمام است گنبد اصلی و پایه ‌های آن در داخل محوطه رختکن واقع شده و حوض زیبایی وسط رختکن را مزین کرده است. پلان گرمخانه نیز شباهت کامل به پلان رختکن داشته، اما قسمت خزینه آن به دلیل احداث دوش از بین رفته است. هم اکنون به رغم برخی اقدامات انجام شده برای جلوگیری از تخریب این بنا بخشی از این حمام در حال تخریب بوده و بخشی دیگر نیز به محل تخلیه زباله درمانگاه مجاور حمام تبدیل شده است.


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:19 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

این‌ حمام‌ در محله‌ اوچ‌ دکان‌ اردبیل‌ واقع‌ شده‌ است‌. دهلیز این‌ حمام‌ محوطه‌ شش‌ ضلعی ‌با شش‌ تاقچه‌ است‌ و رختکن‌ آن‌ نیز چهار تاق‌ عریض‌ و کم‌ عمق‌ دارد. سطح‌ دیوارها، آویزها و سطح‌ رختکن‌ با اسلیمی ‌های‌ گل‌ و برگ‌ ساده‌ با اسلیمی‌ توریقی‌ ساده‌، صحنه‌ های‌ تشریفاتی‌ مربوط‌ به‌ خادم ‌ها، ترنج‌، گل‌ های‌ شاه‌ عباسی‌ و گلبرگ های‌ ریز با نقاشی‌ های‌ مختلف‌ مزین‌ شده‌ است‌ و که‌ تحسین‌ هر بیننده ‌ای‌ را برمی ‌انگیزد. بر اساس کتیبه کاشی سر در آن حدود سال 1259 ه.ق توسط شخصی از خاندان صادقی اردبیل ساخته شده است.


 

متن کتیبه مشتمل بر سه بیت شعر حاوی نام بانی، ماده تاریخ و توصیف حمام است. حمام اوچ دکان با نقشه مستطیل شکل دارای بخش های مختلف از جمله ورودی و هشتی پشت سر آن، رختکن، گرمخانه، حوض خانه و بخش های دیگر است. ویژگی برجسته این بنا نقاشی های بسیاری بود که تقریبا بر تمام سطوح داخلی بنا کشیده شده و مشتمل بر نقوش انسانی، گیاهی و اسلیمی بوده است بخش قابل توجه از این تزئینات در دوره اخیر با لایه ای از گچ پوشیده شده است. این بنا دارای گرمخانه مستطیلی شکل است که به وسیله یک محوطه چهار ضلعی و راهرویی زانویی مانند به سربینه متصل می شود. بنا در اصل دارای دو بخش مردانه وزنانه بوده که اکنون از بخش مردانه آن استفاده می شود و به شماره 12/4 به ثبت تاریخی رسیده است.

 


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:18 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

مقبره شیخ حیدر که بنایی است برج مانند، تحت شماره 184 به ثبت آثار باستانی ملی رسیده ‌است. این مقبره در باغ سبز و با صفایی که قبرستان قدیمی مشگین شهر بوده و الان در مرکز شهر است، واقع شده ‌است. شیخ حیدر پادشاه اسماعیل اول می ‌باشد، در مورد قدمت بنا و تاریخ احداث آن روایات تاریخی گوناگونی وجود دارد. عده‌ ای از باستان شناسان و مورخین سال بنای آن را اوایل قرن دهم یعنی سال 915 هجری قمری می‌ دانند. بند برج بنا به احتمال قوی از سوره ‌های قرآن به صورت کاشی ‌های فیروزه ‌ای در متن آجر تزئین شده ‌است. قبل از این که متن آن خوانده شود این جا را بقعة الله علی الله می ‌گفتند. داخل مقبره از دو طبقه تحتانی و فوقانی تشکیل شده‌ است و درب ورودی سردابه در شمال برج قرار دارد که به وسیله یک راه پله بلند به راه باریک منتهی به سردابه راه یافته ‌است. طاق این قسمت بر روی ستون آجری در وسط و دیوارهای جانبی قرار دارد. مدفن شیخ حیدر در منتهی الیه سردابه قرار گرفته ‌است پلان داخل برج یا اتاق فوقانی به شکل 12ضلعی منظمی است که هر ضلع آن 20/2 است و به علت احداث شیارهای سراسری در سطح داخلی برج بنا بلندتر ساخته شده‌ است و ارتفاع بیشتری دارد. گفته می شود این بنا منسوب به شیخ حیدر، پدر شاه اسماعیل اول می باشد. مقبره یاد شده به شکل برج مدور و با ارتفاع 5/18 متر و قطر 5/10 می باشد. این بنا از خارج با کاشی های فیروزه ای رنگ به آیات 27 - 28 و 29 سوره فتح و هم چنین لفظ«جَل جلالُهُ» را اشکال مختلف و با خط کوفی بنایی مزین گشته است.

در مورد قدمت بنا و تاریخی احداث آن اظهارات گوناگونی ابراز شده است که«دونالد ویلبر» معتقد است این بنا از آثار قرن 7 و 8 ه.ق است و در دوره صفویه به تکمیل و تزئینات کاشی کاری آن همت گماشته اند. با توجه به تخریب کتیبه به جای مانده مقبره که تاکنون هیچ سند و مدرکی مبنی بر تاریخ دقیق احداث این بنادر دست نبوده. اخیرا توسط آقای قوچانی، کارشناس سازمان میراث فرهنگی کشور کتیبه موجود بر سر در ورودی این برج بازخوانی شده که آن را به سال 731 ه .ق یعنی دوره حکومت ابوسعید بهادرخان آخرین حکمران سلسله مغول در ایران نسبت می دهند. در سال 1380 طرح سامان دهی حریم مقبره در هیئت دولت به تصویب رسید. این طرح شامل دو مرحله کلی است، مرحله اول شامل بازسازی کتیبه های فروریخته و مرمت بنای تاریخی و مرحله دوم ساماندهی اطراف این اثر می باشد. لازم به یادآوری است مقبره شیخ حیدر در تاریخ 18 تیرماه 1311 ه .ش تحت شماره 184 جزو آثار ملی کشور به ثبت رسیده است. مقبره منسوب به شیخ حیدر در مشکین شهر واقع شده و به شکل استوانه و به ارتفاع 18 متر است. خارج بنا استوانه ای است ولی داخل آن دوازده ضلعی منتظم است. سرداب آن نیز زیر برج قرار دارد و دارای یک در ورودی در شمال برج می باشد. نشانی اثر: ایران، استان اردبیل، شهرستان مشکین‌ شهر. این بنا که در میان باغ سبز و باصفایی که قبرستان قدیمی مشکین شهر(خیاو) بوده در حدود مرکز شهر واقع گردیده است.


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:18 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

دریاچه نِئور دریاچه‌ای در حدود چهل کیلومتری شرق شهر اردبیل در استان اردبیل است. ماهی‌ های دریاچه نئور هر سال پیش از زمستان صید و جمع ‌آوری می‌ شوند زیرا در اثر یخ زدن دریاچه این ماهی ‌ها نمی ‌توانند در زمستان زنده بمانند و پس از زمستان دوباره ماهی ‌های کوچک پرورشی در نئور رها می ‌شوند. با بهره‌ گیری از آب این دریاچه، تعدادی استخر پرورش ماهی نیز در پیرامون اردبیل درست شده است.

 


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:17 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

این بنا در شمال شرقی شهر، بین محله های پیرشمس الدین و عبدالله شاه بر روی تپه مرتفعی واقع گردیده و یکی از قدیمی ترین مساجد شمال غربی ایران است. با توجه به حفاری های باستان شناسی که در محوطه اطراف این مسجد صورت گرفته بقایای شبستان های ستوندار در بخش شرقی و شمالی و هم چنین آثاری از کتیبه های متعلق به قرن سوم و چهارم ه .ق کشف گردیده است. اصل بنای کنونی مسجد در دوره سلجوقیان بر روی بقایای کهن تری ساخته شده که در نتیجه حمله مغول حدود سال 620 هجری ویران و درحدود سال 650 هجری مجدداً باز سازی گشته است در این بازسازی، گنبد به طور کامل بازسازی شده و تزیینات مختلف گچبری و نقاشی در شبستان و محراب آن انجام گردیده است. بنای فعلی مسجد به ابعاد خارجی 85/18 ×45/36 متر از گنبد خانه ای ویران و ایوانی که در دوره های بعد به شبستان ستون داری تبدیل شده، تشکیل می شود هم چنین در 5/16 متری مسجد بقایای مناره ای از دوره سلجوقی برجای مانده است. این فضا توسط سه کنج ها و ترنبه ها به هشت ضلعی و سپس شانزده ضلعی تبدیل گردیده و گنبد بر روی آن قرار گرفته است. بقایای ساقه گنبد نشان می دهد که این بخش دارای ترک های متعدد منشوری زیبا قطار بندی و تزیینات کاشی معرق بوده که تنها بخش اندکی از آن باقی مانده است. دیواره های داخلی گنبد خانه با اندود گچ و نقوش ترنج و گل و بوته قابل مقایسه با تزیینات گنبد سلطانیه تزیین یافته و در ضلع جنوبی آن، محراب بلند و زیبایی از دوره ایلخانی باگچ بری ها و مقرنس کاری های جالب و در زیر آن آثاری از محراب کوچک تر دوره سلجوقی مشهود است. درب ورودی مسجد به تاریخ 742 ه .ق دارای گره های هندسی، گل میخ های آهنی و کتیبه ای حاوی دوبیت شعر به خط نسخ است چنین به نظر می رسد که درب مزبور، از جای دیگر به این مسجد منتقل شده است. در حدود 5/16 متری مسجد، بقایای مناره ای از دوره سلجوقی به ارتفاع هشت و قطر پنج متر باقی مانده که به هنگام آبادانی مسجد در کنار آن قرار داشته آجر چینی بخشی از سطح مناره به صورت خفته راسته است که تا حدودی به آن حالت تزیینی بخشیده است بر بدنه مناره دوسنگ نبشته به تاریخ های 878 و879 ه. ق نصب شده که مربوط به اوزون حسن حکمران آق قویونلو است و ارتباطی با بنای مسجد و ناره ندارد و حتمالاً از جای دیگری آورده و ر روی منار نصب شده است این بنا به شماره 248 به ثبت تاریخی رسیده است. مأذنه مسجد اثر دیگری است که به صورت گلدسته استوانه ای شکل در ضلع غربی شبستان اصلی مسجد و به فاصله تقریبی 15 متری قرار دارد. ایوان مسجد متصل به گنبدخانه می باشد که در قسمت شمالی آن واقع شده و در حال حاضر با تیرهای چوبی پوشانده شده و نمازخانه فعلی را بوجود آورده است. مسجد جمعه اردبیل از بناهای کم نظیر ادوار اسلامی ایران است که در دوره های مختلف ازجمله ایلخانی، سلجوقی، صفوی، قاجار مرمت شده است. به گفته بیوک جامعی(1379) این مسجد مربوط به دوران سلجوقیان است که کنار آتشکده ای قرار گرفته و ساختمان قبلی مسجد مربوط به آتشکده بوده است جمعه مسجد شامل حیاط و ایوان و طاق باشکوهی بوده که در حمله مغول ها تخریب شده و فعلا قسمتی از مسجد سالم است.

 این مسجد که در برخی از نسخه ‌ها و کتاب ها از آن به عنوان مسجد جامع نیز یاد شده، بازمانده مسجد عظیم و گسترده و کم نظیری است که در دوره ‌های مختلف اسلامی بویژه دوره سلجوقی شکل گرفته و تا اوایل دوره صفوی آباد بوده است. این که از چه تاریخی این مسجد بر روی آثار پیش از اسلام ساخته شده اطلاعی در دست نیست اما بررسی هایی که هیات کاوشگری ایرانی انجام داده است نشان می ‌دهد این مسجد در قرون اولیه اسلامی ساخته شده است. مسجد دوره‌ های سلجوقی و ایلخانی بسیار گسترده تر و عظیم تر و وسیع تر از بنای مکعبی فعلی بوده و بنای سرپای موجود صرفاً گنبدخانه و ایوان مسجد بزرگ را تشکیل می ‌داده است. تک منار استوانه ای شکل آجری آن از یادگار های زمان سلجوقی است. مرور زمان باعث شده است اجزای بنا تا حدی که امروز دیده می ‌شود ویران شود. هم چنین به دلیل تصرفاتی که افراد در حریم و تپه به عمل آورده اند و منازلی که روی دامنه آن احداث شده، به تدریج از وسعت این مسجد کاسته است و مساحت آن را به اندازه کنونی تقلیل داده است. این مسجد آخرین بار در دوران ایلخانی مورد مرمت قرار گرفته است. کاوش های باستان شناسی که برای شناخت مختصات تاریخی بنا از سال 1367 توسط سازمان میراث فرهنگی شروع شده، پس از خاکبرداری از لایه ‌های خاک و برچیدن قبرهای متاخر، سرستون های آجری و قسمتی از دیوار شبستان مسجد عتیق را که متعلق به دوره ایلخانی بوده از خاک بیرون آورد که تاریخ روشن مسجد و چگونگی الحاقات و تکامل آن را طی ادوار مختلف تا حدی مشخص نمود و قرار است نتایج این تحقیق توسط هیات علمی تدوین و مشخص گردد. وجود آجرهای مستعمل در این بنا، تزیینات کاشیکاری و گچ بری و نقش مهرها در بندکشی و فواصل آجرها قابل مقایسه با سایر بناهای دوره سلجوقی در آذربایجان است. علت اصلی انهدام و خرابی مسجد، زلزله شدیدی بوده که موجب تخریب این بنا شده است. تعمیرات که در قرن هفتم، قسمت اساسی بنا و گنبد آن صورت گرفته است. شکل گیری و نقشه مسجد جمعه اردبیل بر خلاف مساجد دوره سلجوقی که اغلب به صورت چهار ایوانی بنا می‌ شده ساخته شده است. این موضوع یکی از مختصات استثنایی پلان مسجد جمعه اردبیل محسوب می ‌شود. در زیر تالار اصلی مسجد، به منظور تسهیل عبور و مرور مردم و دسته‌ ها و اجتماعات، دهلیزها و راهروهایی به صورت شبکه ای منظم و محاسبه شده ساخته شده است که در فاصله هر دو متر به صورت چهار راهی متقاطع این ممعبرها دیده می‌ شوند و بلندی هر یک از این راهروهای زیرزمینی 190 سانتی متر و دارای 80 سانتی متر پهنا می ‌باشد. بنای اصلی مسجد که هم اکنون محوطه مکعبی آن سرپاست، در دوره آبادانی دارای گنبدی بوده که گریو گنبد آن دارای ترکیب های متعدد منشوری بسیار زیباست که قطاربندی با تزیینات کاشی معرق دارد و کاربندی زیر گنبد نیز بدین شکل بوده که در هر یک از گوشه ‌های این مربع سه کنج با لچکی های بزرگی ساخته شده که هر شیک دارای دو روزن مستطیلی شکل برای نورگیری و کسب روشنایی برای محوطه محراب بوده است. محوطه اصلی و مربع شکل مسجد در قسمت غربی و شرقی دارای تاقنماهای متعدد است که در هر بدنه تعداد آن ها سه دهنه است که در میان هر یک از تاقنماها راهروهای باریکی به صورت معبر به قسمت های مختلف مسجد از جمله به نمازخانه و شبستان بزرگ راه پیدا می ‌کند. ایوان مجاور گنبدخانه هم اکنون به صورت مسجدی دایر، مورد استفاده اهالی محل است که با همان شبکه راه‌ های زیرزمینی از طرف جنوب به محوطه محراب و از طرف بدنه غربی و شرقی به راهروهای زیرزمینی منتهی می ‌شود. پوشش فعلی مسجد به صورت سقف تیر پوشی مسطح با استفاده از سه ردیف پایه ستون های سه تایی می ‌باشد که در زمان قاجار ساخته شده است. به هر حال در این تعمیرات هرگز به تخریب گریو گنبد و بقایای تزیینی آن اقدام نشده است. مسجد جمعه اردبیل به مرور زمان صدمات زیادی خورده است که آخرین و جدیدی ترین آن در سال 1357 بوده که در طی آن در جریان ساخت و توسعه امتداد خیابان سیمتری، بخش زیادی از تپه تاریخی از بین رفت و بدنه شرقی محوطه محراب مسجد دچار شکستگی و رانش شد. هم اکنون این مسجد به دلیل قرار گرفتن در مسیر حرکت وسایط نقلیه سنگین در معرض لرزش و فرسایش هر چه بیشتر قرار دارد و خطر تخریب و فرسودگی آن را تهدید می ‌کند.


نوشته شده در پنج شنبه 93/7/24ساعت 1:15 صبح توسط sareban نظرات ( ) | |

<      1   2   3   4   5   >>   >

قالب وبلاگ : قالب وبلاگ

 دانلود آهنگ - قیمت خودرو - قالب وبلاگ